De linkse partijen die Israël mede hebben opgebouwd en leiders als David Ben-Gurion en Shimon Peres voortbrachten, zijn anno 2026 nagenoeg verdwenen uit het politieke landschap. Voor de verkiezingen van volgende week hebben de restanten van dat roemruchte verleden zich verenigd in De Democraten. De partij probeert de woorden «vrede» en «Palestijnse staat» in haar campagne angstvallig te vermijden.
De Democraten bundelen wat over is van een beweging die decennialang een stempel drukte op de Israëlische politiek. Waar linkse partijen eerder een vanzelfsprekende rol speelden in de opbouw van de staat en in het bestuur, is hun aanhang en invloed de afgelopen jaren sterk geslonken. De partij positioneert zich nu vooral als een pragmatische tegenhanger van de huidige regeringskoers, zonder zich uit te spreken over de gevoelige kwesties die het debat in Israël al jaren beheersen.
Die terughoudendheid is geen toeval. Binnen het Israëlische politieke spectrum liggen onderwerpen als vrede en een Palestijnse staat uiterst gevoelig. Volgens de partij worden mensen die zich daarover uitspreken al snel bestempeld als verraders. De Democraten kiezen er daarom voor om in de campagne de nadruk te leggen op binnenlandse thema's en op het herstel van vertrouwen in de politiek, in plaats van op het vredesproces.
De verkiezingen van volgende week zijn voor de restanten van de linkse beweging een existentiële test. De partij moet niet alleen zien te overtuigen, maar ook laten zien dat zij nog relevant is in een landschap dat de afgelopen jaren sterk is verschoven. De vraag is of De Democraten erin slagen kiezers te trekken die zich niet thuis voelen bij de huidige regeringspartijen, zonder daarbij de gevoelige onderwerpen aan te snijden die een deel van het electoraat juist afschrikt.
De teloorgang van de linkse partijen past in een bredere ontwikkeling in de Israëlische politiek, waarin de traditionele machtsverhoudingen zijn veranderd. Partijen die ooit het land vormgaven, moeten nu vechten om te overleven. De Democraten hopen dat een verenigd front de beste kans biedt om die neergang te keren, al blijft de vraag of de partij met haar voorzichtige koers voldoende onderscheidend vermogen heeft.
De komende dagen moeten duidelijk maken of De Democraten de kiesdrempel halen en of de partij een rol kan blijven spelen in het parlement. Voor de achterban is het een pijnlijke constatering dat de beweging die ooit leiders als Ben-Gurion en Peres voortbracht, nu vooral bezig is met haar eigen voortbestaan.