Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat Freddy Maertens in het Italiaanse Ostuni wereldkampioen werd op de weg bij de profs. De Belgische wielrenner was toen 24 jaar en kroonde zich op 5 september 1976 tot wereldkampioen, als bekroning van een uitzonderlijk seizoen dat tegelijk werd gekleurd door diep verdriet.
De zomer van 1976 was voor Maertens een periode van sportieve triomfen en persoonlijke tegenslag. In gesprek met zijn vrouw Carine, die hem al die tijd bijstond, blikt hij terug op winst en verlies, vallen en opstaan, lachen en huilen. «Ik heb een goeie engelbewaarder en die heet Carine», zegt Maertens daarover. Carine was 21 toen haar man in Ostuni de regenboogtrui veroverde, en stond ook in de moeilijke momenten aan zijn zijde.
De wereldtitel in Ostuni was de zoveelste overwinning in een jaar dat Maertens nationaal en internationaal op de kaart zette. Vijftig jaar later kijkt het koppel terug op een carrière en een leven waarin hoogtepunten en dieptepunten elkaar snel opvolgden. Het gesprek belicht niet alleen de sportieve prestaties, maar ook de veerkracht die nodig was om na tegenslagen telkens weer recht te krabbelen.
Maertens groeide in de jaren zeventig uit tot een van de meest succesvolle Belgische wielrenners van zijn generatie. Zijn wereldtitel op de weg in 1976 blijft een van de meest memorabele momenten uit de Belgische wielersport. Dat hij die titel precies een halve eeuw later kan herdenken, samen met de vrouw die al die jaren naast hem stond, geeft het verhaal een bijzondere lading.
Het echtpaar Maertens woont in Vlaanderen en heeft altijd de band met de wielersport behouden. Het interview verschijnt in een periode waarin de Belgische wielergeschiedenis opnieuw volop in de belangstelling staat, met name door de successen van een nieuwe generatie renners. Toch blijft de naam Freddy Maertens voor velen synoniem met een tijdperk waarin hij met zijn explosieve sprint en aanvalslust het peloton domineerde.
In het gesprek komen ook de offers aan bod die een topsportcarrière vraagt, zowel van de renner als van zijn partner. Carine speelde een centrale rol in het leven van Maertens, niet alleen tijdens zijn actieve loopbaan maar ook daarna. «Ik heb een goeie engelbewaarder en die heet Carine», vat hij zijn dankbaarheid samen.
De wereldtitel in Ostuni, vandaag exact vijftig jaar geleden, blijft het ankerpunt in het verhaal van Freddy Maertens. Het is een verhaal van een renner die op het hoogste podium stond en tegelijk moest omgaan met verlies, en van een echtgenote die daar doorheen hielp. Vijftig jaar later is die combinatie van glorie en verdriet nog altijd even indrukwekkend.