Paul Daenen, die jarenlang als hoofdredacteur aan het roer stond van Het Laatste Nieuws, komt met een kritisch boek over de populaire journalistiek in 2026. In dat boek neemt hij stelling tegen wat hij ziet als de gemakkelijkste vorm van journalistiek: mensen geven wat ze willen lezen. «Mensen geven wat ze willen lezen is het makkelijkste deel van de journalistiek», klinkt het.
Daenen uit in het bijzonder scherpe kritiek op de overvloed aan artikels over populaire televisieprogramma's. Hij noemt daarbij expliciet de honderden artikels die over «Blind getrouwd» verschenen. «Die honderden artikels over Blind getrouwd, ik begrijp dat echt niet», zegt hij. De uitspraak vat zijn bezorgdheid samen over een nieuwsaanbod dat volgens hem te veel leunt op wat het publiek graag consumeert, en te weinig op wat journalistiek relevant is.
Het boek verschijnt op een moment dat de populaire journalistiek in Vlaanderen stevig ter discussie staat. Daenen put voor zijn analyse uit zijn eigen ervaring aan de top van Het Laatste Nieuws, een van de meest gelezen nieuwsmerken van het land. Als voormalig hoofdredacteur kent hij het spanningsveld tussen bereik en inhoudelijke kwaliteit van binnenuit. Zijn kritiek richt zich dan ook niet op één medium, maar op een bredere praktijk waarbij lezersvoorkeuren steeds vaker de nieuwsagenda bepalen.
De kern van zijn betoog is dat de populairste keuze niet automatisch de beste journalistieke keuze is. Door massaal in te zetten op wat veel kliks oplevert, dreigt de nieuwsvoorziening te verschralen tot amusement. Daenen plaatst daar vraagtekens bij en roept op tot een kritischer houding binnen de sector. Het boek wil daarmee een bijdrage leveren aan het debat over de toekomst van de journalistiek in Vlaanderen en België.
De discussie over de verhouding tussen populaire onderwerpen en kwaliteitsjournalistiek is niet nieuw, maar krijgt door de digitale media-aandacht voor programma's als «Blind getrouwd» een concrete aanleiding. Dergelijke programma's genereren veel online verkeer, wat redacties onder druk zet om er uitgebreid over te berichten. Daenen maakt duidelijk dat hij die praktijk problematisch vindt en dat hij van de sector een bewustere afweging verwacht.
Met zijn boek positioneert Daenen zich als een stem in het debat over de koers van de Vlaamse nieuwsmedia. Zijn ervaring als hoofdredacteur geeft zijn kritiek gewicht, ook al zal niet iedereen in de sector zijn analyse delen. Het boek is bedoeld voor een breed publiek van mediageïnteresseerden, journalisten en lezers die zich afvragen hoe het nieuws van morgen eruit moet zien.