Ontwerpster Sabine Marcelis presenteert in het Museum für Gestaltung in Zürich haar eerste museumtentoonstelling die volledig aan haar werk is gewijd. De tentoonstelling, getiteld Light and Color, komt vijftien jaar na de oprichting van haar studio en toont 17 belangrijke stukken uit het afgelopen decennium en een half. Marcelis is bekend om objecten die snel viraal gaan, van de bestverkochte lamp van IKEA tot haar hypnotiserende Candy Cube-tafels.
Marcelis begon als student aan de Design Academy Eindhoven en is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest productieve en gevraagde ontwerpers van dit moment. Haar studio is gevestigd in Rotterdam. Tegenover Dezeen zei ze dat dit de eerste keer is dat een museum zoveel van haar werk op één plek samenbrengt. "Ik ben altijd bezig met wat er hierna komt, dus kijk ik niet vaak terug. Maar het is geweldig om even stil te staan en terug te kijken," zei ze. "Het voelt best bijzonder."
De tentoonstelling is volgens Marcelis zelf geen retrospectief. "Ik wilde niet dat de show aanvoelde als een chronologisch archief. Ik wilde verschillende projecten kiezen die elk een andere manier van werken met licht en kleur laten zien." De stukken zijn daarom niet chronologisch maar op kleur gerangschikt, waardoor ze in elkaar overvloeien, zoals de zachte kleurverlopen die ze gebruikt in werken als haar gebogen glazen chaise longues voor het Barcelona Pavilion.
Het overzicht omvat onder meer Tall Stripe, de eerste van haar vele spiegels, en de harsen Candy Cubes die de ontwerpster in 2014 internationale bekendheid bezorgden. Haar favoriete materialen, glas, hars en steen, keren terug in de tentoonstelling. Zorgvuldig geplaatste spotlights benadrukken het spel van reflecties en schaduwen dat Marcelis in jaren van experimenteren heeft leren oproepen. Een voorbeeld is haar Lokum salontafel voor Acerbis, die op een gebogen wand is gestapeld om de kleurverlopen en waterachtige reflecties te tonen die ontstaan wanneer het glas onder verschillende hoeken en lichtniveaus wordt bekeken.
Twee installaties op ruimteschaal doen denken aan de Infinity Mirror Rooms van Yayoi Kusama. Ze werpen eindeloze reflecties terug van de virale "donutlamp" van IKEA en de drie meter hoge Column lavalamp voor Mathmos. Volgens curator Damian Fopp gaat het hierbij minder om beelden voor sociale media dan om de kans om het volledige visuele effect van deze objecten in het echt te ervaren, in plaats van via een scherm. "Haar werk verspreidde zich wijd als beelden, maar geen instelling had er ooit naar gekeken als geheel," zei hij. "Daardoor was het interessant om het gesprek terug te brengen van online naar fysiek."
Ook het proces achter de werken komt aan bod. Voor de tentoonstelling werden een mini-documentaire en een boek gemaakt die laten zien wat er nodig is om deze werken samen met haar team te realiseren, van testen en prototypen tot productie. De projecten zijn de afgelopen jaren ook ambitieuzer geworden, zowel in schaal als in duurzaamheid. Marcelis gebruikt voor haar productie nu hars met 99 procent biobased materiaal, en ze maakte installaties voor onder meer Coachella en het hoofdkwartier van Apple.
Ongeacht de omvang van een project blijven materialen volgens Marcelis het richtpunt. Ze haalde een zin aan die ze tien jaar geleden schreef om haar studio te omschrijven: "Een studio voor materiaal-, installatie- en objectontwerp. Altijd op zoek naar magische momenten binnen materialiteit en productieprocessen om onverwachte ervaringen te creëren." "Ik zou die zin vandaag niet veranderen als ik dezelfde samenvatting nog eens moest maken," aldus de ontwerpster.