De BMW M5 Touring is inmiddels meer dan 3.000 mijlen onderweg in onze langdurige test, en de eerste indrukken zijn inmiddels bijgesteld. De auto trekt nog steeds bekijks: bij stoplichten, tankstations en parkeerplaatsen vragen mensen wat voor auto dit is. Dat zegt niets over het rijgedrag, maar het is wel een deel van het bezit dat geen enkele specsheet laat zien. Belangrijker: de hybride aandrijflijn blijkt in de praktijk beter dan verwacht, terwijl het onderstel op slecht wegdek nog altijd niet overtuigt.
Het unieke karakter van de M5 Touring zit hem vooral in het feit dat BMW nooit eerder een M-wagen naar de Verenigde Staten bracht. De E34, E39 en E60/E61 M5 Touring bleven allemaal in Europa. Deze G99 is dus de eerste M5 met een lange daklijn die in Amerika te koop is. Dat alleen al maakt de auto bijzonder, nog voordat je naar de prestaties kijkt. De Dakar Yellow II-lak maakt het plaatje compleet: de auto wordt geregeld een 'grote banaan' genoemd, maar de kleur is precies wat bij dit formaat en deze uitstraling past.
De grootste verrassing is de elektrische modus. In het drukke verkeer van Chicago, met veel stop-and-go, is het stil en rustig glijden op elektrisch vermogen aangenaam. De officiële elektrische actieradius ligt in de bovenste twintig mijlen, maar in de praktijk haalt de testredacteur bij gemengd stadsverkeer bijna 40 mijlen. Het mooiste is dat je er geen moeite voor hoeft te doen: voldoende snelwegkilometers laden de accu vanzelf weer op, waardoor je in de stad zonder stekker toch elektrisch kunt rijden.
Ook als gezinsauto doet de M5 Touring het beter dan verwacht. Het accupakket kost weliswaar wat bagageruimte en de auto ligt hoger op zijn wielen dan ideaal, maar met twee kinderstoelen achterin blijft er genoeg ruimte voor bagage. Boodschappen bij de groothandel gaan zonder gepuzzel. Dit blijft een gezinsauto met 717 pk, en na 2.000 extra mijlen vertrouwt de redacteur de auto in die rol alleen maar meer.
Het bedieningsconcept krijgt eveneens lof. Waar veel nieuwe BMW's steeds meer functies in het touchscreen wegstoppen, behoudt de M5 nog fysieke knoppen en de draaiknop van iDrive. Zo'n 60 tot 70 procent van de bediening gaat via de controller, 20 tot 25 procent via het scherm en de rest via spraak, al blijft spraakherkenning wisselvallig. De fysieke ventilatieroosters en capacitieve knoppen voor de luchtstroom werken zonder het scherm aan te raken, iets wat in de nieuwste iDrive X niet meer mogelijk is.
Het grootste minpunt blijft het onderstel. In Chicago, met zijn kuilen, uitzettingsvoegen en over het algemeen slecht wegdek, is de auto zelfs in Comfortmodus te stug. De dempers reageren te fel en de wielophanging heeft te weinig veerweg, waardoor hobbels en zelfs gewone drempels als een schok binnenkomen. Ook op onverharde wegen in Monterey vertoonde de M5 sedan hetzelfde gedrag: de auto blijft op en neer veren op oppervlakken die geen probleem zouden moeten zijn. De redacteur ziet een smal venster waarin de auto strak en snel aanvoelt, maar daarbuiten wordt het snel onrustig.
Opvallend is dat de regeneratieve remmen en de dempers elkaar op hobbelig asfalt soms tegenwerken. De auto lijkt even in de lucht te hangen in plaats van rustig in te veren. Het helpt om de regeneratie op het minimum te zetten op slechte wegen, waardoor de auto beter tot rust komt. De kracht van de aandrijflijn blijft indrukwekkend, maar voor wie vooral op slecht wegdek rijdt, is een proefrit op vertrouwd terrein aan te raden.