De Italiaanse fotograaf Luca Battaglia verandert draaimolens in lichtende, bijna architecturale verschijningen. In zijn doorlopende reeks Ticket non remboursable legt hij carrousels vast met sluitertijden van 20 tot 30 seconden, waardoor paarden, decoraties en figuren oplossen in lichtsporen. Wat overblijft zijn zwevende ringen, verticale structuren en gloeiende volumes die aan architectuur doen denken.
Battaglia groeide op in Milaan, waar hij regelmatig een carrousel passeerde die inmiddels verdwenen is. Die attractie bleef bij hem hangen als een beeld dat verbonden is met kindertijd, wachten, beweging en de manier waarop herinneringen zich aan specifieke plekken hechten. In Ticket non remboursable keert die afwezige carrousel indirect terug via andere exemplaren die hij in verschillende steden aantreft.
Voor zijn opnames gebruikt Battaglia een ND256- of ND1000-filter, waardoor hij het draaiende bouwwerk over een lange periode kan belichten. Tijdens die seconden traceert de carrousel continue lichtlijnen door het beeld. De paarden en decoratieve figuren vervagen geleidelijk en maken plaats voor geïllumineerde ringen en verticale structuren. De resulterende vormen kunnen lijken op zwevende architectuur of, zoals de fotograaf zelf suggereert, op objecten die even in de stad zijn geland.
De lange sluitertijd legt de carrousel vast over meerdere seconden in plaats van één moment. Terwijl het bouwwerk draait, verdwijnen de individuele details en blijft de beweging zichtbaar. Een carrousel is solide en herkenbaar wanneer hij stilstaat, maar in Battaglia's foto's wordt de vorm steeds moeilijker te identificeren. Het object lost op, terwijl de beweging blijft.
De titel Ticket non remboursable — niet-terugbetaalbaar ticket — voegt een extra laag toe. Een ritje in een carrousel belooft een reis, maar is in wezen circulair. De attractie beweegt voortdurend zonder de passagier ergens anders heen te brengen en keert uiteindelijk terug naar het vertrekpunt. Die circulariteit weerspiegelt de beweging van het geheugen zelf. Battaglia keert telkens terug naar het beeld van de verloren carrousel uit zijn kindertijd, maar komt die nooit meer direct tegen. In plaats daarvan vindt hij versies ervan op andere plekken. Landschappen veranderen, contexten verschuiven en individuele carrousels krijgen andere vormen, maar iets van de oorspronkelijke herinnering blijft behouden.
De reeks omvat inmiddels meer dan 50 foto's en blijft groeien naarmate Battaglia nieuwe carrousels in verschillende steden tegenkomt. De beelden vormen wat hij beschrijft als een denkbeeldige constellatie, die plaatsen met elkaar verbindt door terugkerende structuren, licht en beweging. Battaglia positioneert zijn camera op kinderhoogte, waardoor de lange belichting een opgeschorte temporaliteit onthult. De foto ontdoet de attractie van haar vertrouwde uiterlijk en legt vluchtige sensaties vast op papier.
De carrousel is van nature tijdelijk. Hij verschijnt op een plein of in een park, draait een tijdje en verdwijnt weer. Fotografie lijkt het tegenovergestelde te doen: vasthouden wat voorbij is. Maar Battaglia's lange belichtingen bewaren de carrousel niet zoals hij eruitziet. Hoe langer de camera de beweging registreert, hoe meer de paarden, decoraties en individuele details verdwijnen. Ticket non remboursable raakt zo nauw verbonden met het geheugen. Battaglia probeert de carrousel uit zijn Milanese kindertijd niet te reconstrueren en accepteert dat die verdwenen is. Hij komt andere exemplaren tegen in verschillende steden, elk met eigen kleuren, structuur en omgeving. Door de reeks heen beginnen die verschillende carrousels elkaar te weerkaatsen. De foto's behouden sporen van hun structuren, maar de beweging transformeert ze tot iets minder vertrouwds. Battaglia beschrijft dit als een soort visueel geheugen: wazig, veranderd en licht onwerkelijk.
De reeks voert langs plaatsen als Deauville, Dijon, Helsinki, Orléans, Toulouse, Aix-en-Provence, Straatsburg, Arles, Cannes, Marseille en Parijs. De opnames tonen hoe een alledaags attractieobject door een technische ingreep een nieuwe betekenis krijgt. Door beweging niet te bevriezen maar juist te laten doorwerken, onderzoekt Battaglia hoe waarneming verandert wanneer het bekende zich oplost in licht.