Rusland is tegelijk een grondstoffenmacht en een land met zeer grote regionale verschillen. De Wereldbank schat het Russische bbp in 2025 op ongeveer 2,56 biljoen dollar. De natuurlijke rijkdom is nog opvallender: olie, gas, metalen, diamanten en bossen bevinden zich er op wereldschaal.
De Amerikaanse EIA schat de bewezen oliereserves op 58 miljard vaten en de bewezen gasreserves op 1.559 biljoen kubieke voet. Rusland produceerde in 2024 ongeveer 9,2 miljoen vaten ruwe olie per dag. Volgens de USGS kwam dat jaar 41 procent van de wereldproductie van palladium uit Rusland en 30 procent van de natuurlijke edelsteendiamanten.
Toch is de koopkrachtige werkelijkheid per regio heel verschillend. Rosstat noteerde in 2024 een gemiddeld geldinkomen per inwoner van 63.959 roebel per maand voor heel Rusland. In Moskou was dat 143.171 roebel, in de republiek Toeva 33.541,6 roebel. Het Moskouse gemiddelde lag daarmee ongeveer 4,27 keer zo hoog.
Ook bij armoede is het verschil duidelijk. Het herziene nationale cijfer bedroeg 7,1 procent in 2024. In Toeva was dat 20,4 procent. Dat wil niet zeggen dat alle Russische regio’s buiten de hoofdstad arm zijn. Grote steden en sommige olie-, gas- en mijnbouwregio’s kennen hoge lonen. De data tonen vooral hoe groot de spreiding kan zijn.
De omvang van Rusland speelt daarin een hoofdrol. Het Federaal District Verre Oosten beslaat 40,6 procent van het land maar telt slechts 5,38 procent van de bevolking. Een weg, ziekenhuis, elektriciteitsnet of spoorlijn moet er vaak enorme afstanden overbruggen voor relatief weinig inwoners.
Volgens de Wereldbank hangen de ruimtelijke verschillen samen met de verspreide bevolking in het binnenland, de afstand tot grote markten, het ruimtelijke erfgoed van de Sovjetplanning en de ligging van de grondstoffenwinning. De vraag is dus niet alleen hoeveel een regio onder de grond heeft, maar ook hoe goed ze verbonden is en hoeveel menselijke en productieve capaciteit er rondom die rijkdom ontstaat.
Buryatië geeft een concreet voorbeeld. In het landelijke woningbestand was in 2024 slechts 21,7 procent van de oppervlakte voorzien van leidingwater, 18,2 procent van riolering en 10,7 procent van warm water. Het gaat om regionale cijfers, niet om een Russisch gemiddelde.
Voor een Belgische lezer is het opvallende punt vooral de schaal. In een dicht netwerk van steden zoals België is infrastructuur per inwoner relatief compact. Rusland moet dezelfde functies over continentale afstanden organiseren. Dat maakt zijn grondstoffenrijkdom reëel, maar de omzetting ervan in breed gedeelde welvaart uitzonderlijk duur en ongelijk.