Rusland bezit een uitzonderlijk grote voorraad natuurlijke rijkdom. De Wereldbank schat het bruto binnenlands product in 2025 op ongeveer 2,56 biljoen dollar. De Amerikaanse EIA noemt 58 miljard vaten bewezen oliereserves en 1.559 biljoen kubieke voet bewezen aardgasreserves.
Ook bij metalen en mineralen is de positie sterk. Volgens de USGS leverde Rusland in 2024 41 procent van het palladium in de wereld, 30 procent van de natuurlijke edelsteendiamanten en 21 procent van de potas. De FAO schatte het Russische bosareaal in 2020 op circa 815 miljoen hectare, ongeveer een vijfde van alle bossen wereldwijd.
De inkomenscijfers geven een ander beeld. Rosstat berekende voor 2024 een gemiddeld maandelijks geldinkomen per inwoner van 63.959 roebel in heel Rusland. In Moskou was dat 143.171 roebel. In de republiek Toeva kwam het uit op 33.541,6 roebel. Het Moskouse gemiddelde lag daarmee ongeveer 4,27 keer zo hoog als in Toeva.
Ook de armoede verschilt sterk. Landelijk leefde volgens de herziene cijfers 7,1 procent van de bevolking onder de nationale armoedegrens. In Toeva was dat 20,4 procent. Dat betekent niet dat iedereen buiten Moskou arm is. Rusland heeft welvarende industriegebieden, grote regionale steden en grondstoffenregio’s met hoge lonen. Het betekent wel dat de plaats waar iemand woont veel uitmaakt.
Een deel van de verklaring ligt in de schaal van het land. Het Federaal District Verre Oosten beslaat 40,6 procent van het Russische grondgebied, maar telt slechts 5,38 procent van de bevolking. In zo’n dunbevolkt gebied zijn wegen, spoor, energie, zorg en onderwijs per inwoner duur om aan te leggen en te onderhouden.
De Wereldbank beschrijft de Russische regionale verschillen als een gevolg van economische geografie: grote afstanden tot markten, een relatief verspreide binnenlandse bevolking, het ruimtelijke erfgoed van de planeconomie en de locatie van grondstoffenwinning. Voor economische groei tellen daarom niet alleen olie en ertsen, maar ook stedelijke dichtheid, verbindingen en menselijk kapitaal.
Buryatië laat zien hoe die afstand in dagelijkse voorzieningen kan doorwerken. In het landelijke woningbestand was in 2024 21,7 procent van de oppervlakte aangesloten op leidingwater, 18,2 procent op riolering en 10,7 procent op warm water. Het gaat om één regio en niet om een Russisch gemiddelde.
De kern is dat Rusland niet arm is aan bezit. De moeilijke economische vraag is hoeveel van dat bezit kan worden omgezet in productieve bedrijven, infrastructuur en inkomens buiten de grootste stedelijke en grondstoffencentra. Juist daar ligt het verschil tussen rijk zijn op de kaart en breed welvarend zijn in het dagelijks leven.