W madryckiej dzielnicy Imperial 48-metrowe mieszkanie z lat 60. przeszło gruntowną metamorfozę, którą przeprowadzili architekci Alessio Lamarca i Marta Ciabattini. Zamiast zaczynać od z góry narzuconej estetyki, projektanci skupili się na codziennych rytuałach przyszłej mieszkanki: gdzie odkłada torebkę po powrocie, jak korzysta z kuchni, w których miejscach spędza najwięcej czasu i jakie przedmioty są częścią jej dnia. To właśnie te obserwacje wyznaczyły zarówno nowy układ pomieszczeń, jak i skalę poszczególnych elementów wyposażenia.
Pierwotnie lokal składał się z trzech sypialni, salonu, oddzielnej kuchni i łazienki. Jego stan od lat 60. pozostawał niemal niezmieniony — zniszczone wykończenia, warstwy starego tynku i farby oraz mocno podzielony plan skutecznie ograniczały dostępne 48 metrów kwadratowych. Po remoncie powstały dwie sypialnie, jedna łazienka oraz otwarta strefa dzienna z kuchnią w typie amerykańskim. Przestrzeń i przechowywanie zostały skalibrowane pod rzeczywiste potrzeby, a zbędne elementy usunięto, koncentrując metraż wokół codziennych czynności. Efekt to kompaktowe wnętrze, którego układ wynika z trybu życia, a nie z uniwersalnego schematu.
Kolor odgrywa w projekcie rolę równie istotną jak układ ścian. Koral, róż, głęboki błękit, biel, drewno i zielone akcenty budują tożsamość chromatyczną mieszkania. Róż i koral pełnią funkcję elementów architektonicznych — wyznaczają strefy, trasy komunikacji i bryły. Architekci traktują barwę jak dodatkowy materiał budowlany, który kształtuje percepcję przestrzeni i relacje między światłem, cieniem a objętością. Stała lokalizacja łazienki, wymuszona względami technicznymi, stała się punktem wyjścia do zorganizowania łączącego pomieszczenia korytarza. Ten korytarz działa jak chromatyczny próg między dzienną strefą towarzyską a nocną częścią prywatną. Wyważony blok koloru tworzy wizualną oś mieszkania, prowadzi ruch i pozwala wkomponować w ściany ukryte schowki. Sama łazienka to immersyjna błękitna bryła, wprowadzająca odrębną atmosferę i dopełniająca paletę. Pozostałe ściany wykończono ciepłą, łamaną bielą, która stanowi tło dla zmieniającego się światła, brył i mocniejszych barw.
Meble na zamówienie pozwalają efektywnie wykorzystać ograniczoną powierzchnię. W strefie dziennej zwarta aranżacja łączy wejście, wbudowaną ławkę z szufladami, kuchnię i salon w zaledwie kilku metrach kwadratowych. Centralnym elementem jest blat kuchni amerykańskiej zaprojektowany jako zakrzywiony bar wsparty na cylindrycznej kolumnie. Zaokrąglona geometria zmniejsza przeszkodę, jaką tworzyłby tradycyjny prostokątny blat, i nie blokuje ruchu przy wejściu. Pod spodem baru znalazło się miejsce na niewielką, wykonaną na miarę półkę na książki. Ten sam zabieg powtórzono w sypialniach, gdzie wbudowane szafy wchłaniają istniejące słupy konstrukcyjne w nowe ścianki działowe. Dzięki temu przechowywanie zajmuje trudne przestrzenie, nie uszczuplając powierzchni użytkowej. W głównej sypialni szafa została zmodyfikowana na narożniku, by uniknąć sztywnego, ortogonalnego przejścia przy wejściu. Zaokrąglona krawędź staje się otwartą półką na książki, łagodząc wizualną relację między szafą a pomieszczeniem i zachowując widok w głąb wnętrza.
Drewno i lakier tworzą kolejną warstwę ciągłości. W kuchni orzech łączy się z charakterystycznym różem lakieru Marga, budując ciepły wątek materiałowy i kolorystyczny, który spaja poszczególne strefy. Ten sam język projektowy przenosi się na elementy przechowywania, a inny odcień lakieru — Ave — wprowadza zmianę w szafie wnękowej. Logika projektu pozostaje spójna, ale zmiana koloru nadaje wnętrzu odmienny charakter. W całym mieszkaniu barwa, meble wbudowane, zaokrąglone geometrie i starannie zintegrowane schowki działają jak jeden system przestrzenny. Remont wykorzystuje ograniczone wymiary lokalu jako ramę do uporządkowania komunikacji, funkcji domowych i relacji wizualnych wokół codziennych rytuałów.