In het Hôtel de Maisons in Parijs loopt tijdens Paris Design Week 2026 de tweede editie van Designers of Tomorrow, een tentoonstelling van Apple en Design Miami, samengesteld door Rodman Primack. Vier opkomende ontwerpers kregen de opdracht werk te maken rond het thema Design for Presence: hoe kunnen meubels en objecten de aandacht vasthouden door fysieke interactie? De deelnemers komen uit verschillende delen van de wereld en benaderen de opdracht elk vanuit hun eigen materialen en maakmethodes.
Een van de blikvangers is Padded Chair 1860 van de in Brooklyn gevestigde ontwerper Isabel Rower. Zij baseerde zich op een negentiende-eeuwse boudoirstoel die ze jaren eerder fotografeerde in het Musée des Arts Décoratifs in Parijs. Rower verzamelde afgedankt meubilair van de stoep bij haar atelier en bouwde dat om tot een houten armature, waarna ze het lichaam vormgaf met papier-maché en een pulpcomposiet van versnipperd afvalpapier. Het oppervlak kreeg een hoogglanzende zwarte afwerking. De textielfranje van het origineel is vervangen door ongeveer 1.500 handgemaakte keramische kralen die zachtjes bewegen en geluid maken wanneer iemand ze aanraakt. Jurylid en Frans interieurontwerper Marion Mailaender noemt het werk «een echt gespreksstuk».
De Egyptisch-Deense architect Salem S. Charabi maakte The Emergence of Light, een sculpturale lantaarn die verwijst naar de vroegste menselijke verzamelplaatsen rond vuur. Het stuk staat op een gegroefd blok kalksteen uit de Galala-bergen in Egypte. Daarboven vormen smalle repen van Egyptische dadelpalmbladeren een fijn raamwerk dat een sluier van doorschijnend bananenpapier draagt. Elke palmvezel is met de hand bewerkt tot een achthoekige doorsnede van slechts drie millimeter breed, waarna de scherpe uiteinden in elkaar werden gepast. Charabi modelleerde de verbindingen en geometrie op een MacBook Pro voor de fabricage. De combinatie van de zware stenen basis en de bijna gewichtloze constructie erboven zorgt voor een opvallende spanning. Jurylid Nifemi Marcus-Bello spreekt van «grote eerlijkheid en balans».
De Zuid-Koreaanse ontwerper Yoonjeong Lee vertrekt vanuit iets veel kleiners: een potlood dat bijna tot het einde is afgesleten. In New Form worden drie stompjes potlood gebruikt als spijkers die vellen papier boven een houten tafel met ingebouwde lamp vasthouden. Lee onderzoekt al langer de kleine onderdelen die in grotere objecten onopgemerkt verdwijnen. De tafel zelf is opgebouwd uit ongeveer 5.000 dunne fineerbladen, één voor één gestapeld tot een stevig houten volume. Het papier boven de lamp diffundeert het licht. Tijdens het ontwikkelproces gebruikte Lee een iPad Pro en Apple Pencil. Jurylid en meubelontwerper Minjae Kim prijst haar «onmogelijk geduldige manier van werken» en de zorg die ze zelfs aan het kleinste element besteedt.
Het Mexicaanse studio Parafernalia, opgericht door Genki Matsumura en Sebastián Zorrilla, kiest een meer architecturale aanpak met MonoAmbiente 1. Het werk begint als een sculpturaal landschap van zuurgeëtst roestvrij staal, waarvan de patronen een denkbeeldig terrein suggereren. Wanneer de structuur zich opent, komen de afzonderlijke elementen tevoorschijn. Design Miami-president en jurylid Jennifer Roberts merkt op dat de ontwerpers telkens vertrekken van «iets kleins en gemakkelijk over het hoofd gezien» en daar een volledige taal rond opbouwen. Die uitgangspunten variëren van een bijna afgewerkt potlood tot het vertrouwde geluid van tegen elkaar tikkende keramische kralen. De tentoonstelling loopt in het Hôtel de Maisons en toont hoe objecten de fysieke omgeving kunnen vormgeven en bezoekers uitnodigen langer stil te staan bij wat ze aanraken.