Een auto die eruitziet als een miniatuurkathedraal op wielen, gemaakt van honderden stukjes met de hand gesneden glas-in-lood en met binnenin slechts een bed. Dat is de Stained Glass Driverless Sleeper Car, een concept van ontwerper Dominic Wilcox dat hij creëerde voor de tentoonstelling Frontiers van Dezeen en MINI tijdens het London Design Festival.
Wilcox situeert zijn voertuig in 2059, een moment waarop zelfrijdende technologie zo betrouwbaar is geworden dat de architectuur van de auto zelf kan veranderen. In plaats van opnieuw een futuristische cockpit te ontwerpen, stelt hij de vraag waarom een auto nog steeds rond een bestuurder zou moeten worden gebouwd als niemand nog hoeft te rijden. Zijn antwoord is een rijdende kamer: een gestandaardiseerd modulair chassis met motor en geautomatiseerde navigatie, waarop bijna elke denkbare leefruimte kan worden gebouwd.
Het prototype van Wilcox is ontworpen voor één slapende passagier. Die selecteert een bestemming, stapt in en kan de rit letterlijk slapend doorbrengen. Het exterieur maakt het concept nog opvallender. In plaats van koolstofvezel of gepolijst aluminium bouwde Wilcox de schaal uit glas-in-lood met de koperfolietechniek. De inspiratie kwam na een bezoek aan de kathedraal van Durham, waar hij werd getroffen door de glas-in-loodramen. Hij wilde die visuele ervaring, geassocieerd met eeuwenoude architectuur en vakmanschap, naar een volledig andere context brengen.
Het bouwproces was even ambachtelijk als het ontwerp. De productdesignafdeling van Middlesex University hielp bij de ontwikkeling van het chassis en het houten draagframe. Daarna verhuisde Wilcox het bouwwerk naar Lead and Light, een glas-in-loodatelier in Camden, Londen. Hoewel hij nooit eerder met glas had gewerkt, volgde hij eerst een workshop van vijf dagen bij glaskunstenaar Lynette Wrigley. Vervolgens sneed hij zes weken lang individuele glasstukken met de hand en soldeerde hij ze op het frame, met hulp van recent afgestudeerde Massimo Cappella. Het resultaat is een transparante schaal die omhoog opent om de passagier binnen te laten en oplicht wanneer ze wordt verlicht.
In het ontwerp zitten ook kleine verwijzingen naar de autogeschiedenis. Omdat de tentoonstelling door MINI werd ondersteund, verwees Wilcox naar de originele Mini die in 1959 werd geïntroduceerd, precies een eeuw vóór zijn denkbeeldige scenario in 2059. Klassieke Mini-banden verschijnen onder de glazen carrosserie, terwijl een traditionele Mini-kofferdekselgreep werd hergebruikt als handgreep om de hydraulisch ondersteunde schaal op te tillen.
De sleeper car is slechts één mogelijke uitkomst van een groter transportidee. Wilcox ontwikkelde ook Taxirobot, een websiteconcept dat verkent hoe mensen in 2059 zelfrijdende voertuigen zouden kunnen bestellen in plaats van er permanent een te bezitten. Passagiers kiezen een voertuig op basis van het aantal reizigers en selecteren vervolgens een interieur, zoals een restaurant, kantoor, jacuzzi of bed. Zelfs het exterieur is kiesbaar, met opties die variëren van een houten cabin tot een retro auto uit 2015 of Wilcox’ glazen minikathedraal. Zo wordt de auto een tijdelijk stuk architectuur.
De Stained Glass Driverless Sleeper Car verlegt de aandacht van de technologische vraag hoe zelfrijdende auto’s veiliger kunnen worden, naar de vraag wat er gebeurt nadat die vraag is opgelost. Als niemand nog hoeft te rijden, is de meest interessante kwestie misschien niet wat de auto kan, maar wat de ruimte erbinnen kan worden. Een ochtendrit kan plaatsvinden in een kantoor, een langere reis kan een diner worden en een late rit naar huis kan simpelweg slaap worden.