Ontwerpster Sabine Marcelis onderzoekt in het Museum für Gestaltung Zürich hoe licht en kleur zich gedragen in ruimte en materiaal. Met Light and Color presenteert zij haar eerste museale tentoonstelling, die loopt van 30 oktober 2026 tot en met 4 april 2027 in het Toni-Areal van het museum. De show combineert belangrijke werken uit de afgelopen jaren met installaties die speciaal voor de zalen zijn ontwikkeld.
De Nederlandse designer verkent over meerdere schalen en materialen heen hoe glas, hars, steen en andere materialen licht vangen en transformeren. Meubels, verlichting, spiegels en ruimtelijke ingrepen wisselen elkaar af. Sommige objecten worden individueel getoond, zodat de bezoeker zich kan concentreren op hun materiaal en optische eigenschappen. Andere werken zijn opgezet als volledige ruimtelijke installaties waarin licht en kleur de hele zaal doordringen. Materiaalstalen en studies geven een blik achter de experimenten die aan de afgewerkte werken voorafgingen.
Het hoogtepunt van de tentoonstelling is een installatie die voortkomt uit de langlopende samenwerking van Marcelis met het Britse merk Mathmos. Acht lavazuilen van elk 2,56 meter hoog staan in een spiegelende omgeving, waardoor hun weerspiegelingen de installatie lijken uit te breiden tot een schijnbaar oneindig landschap. In pastelroze, bubblegum-kleurige lava die in mat glazen flessen stijgt, samenvloeit en weer zakt, is de beweging zacht en diffuus. Witte aluminium voeten en doppen houden de omringende structuur visueel rustig. Marcelis zegt dat zij altijd al een reusachtige lavalamp wilde ontwerpen, een gedachte die zij al had tijdens haar allereerste ontmoeting met Mathmos. Zij bezocht de fabriek van het merk in Poole, Dorset, om de definitieve prototypes goed te keuren.
Voor de tentoonstelling krijgt ook een bekende verlichtingsontwerp een architectonische rol. In samenwerking met IKEA ontwierp Marcelis de VARMBLIXT-collectie, die ongeveer twintig objecten telt, met de cirkel als terugkerend motief. Voor de expositie combineren 125 lampen zich met een spiegelwand met kleurverloop tot een walk-through lichttunnel van elf meter lang. Door de herhaling wordt een massaproduct omgevormd tot een omgeving met eigen diepte en ritme. De spiegel verandert ook hier de waargenomen ruimte, zodat een alledaags product de afmetingen van zijn gebruikelijke omgeving overstijgt.
Een derde installatie, Sunbeam Captured, is gemaakt samen met Boris Acket en draait om de vluchtige wisselwerking tussen zonlicht en water. Mechanisch opgewekte golven kabbelen over een dunne waterlaag, terwijl een bewegende lichtbron de loop van de zon volgt. Gekleurde weerspiegelingen vullen de ruimte, versterkt door een spiegel die van blauw naar oranje overgaat, geïnspireerd op de veranderende kleurtemperatuur van licht. Naast de gloeiende tunnel en de stromende lava krijgt beweging zo een centrale rol in het materiaalonderzoek van Marcelis. Bezoekers zien objecten van wie het uiterlijk voortdurend verandert, waardoor tijd even belangrijk wordt als glas, kleur of licht.
Marcelis formuleert haar uitgangspunt als volgt: « Wat ik wilde maken was geen retrospectief in de traditionele zin, maar een reeks ruimtelijke ervaringen die laten zien hoe licht en kleur zich gedragen op verschillende schalen en in verschillende materialen. » De sobere tentoonstellingsopstelling laat die effecten volop tot hun recht komen, zodat verschuivingen in transparantie, reflectie en kleur de bezoeker door de tentoonstelling leiden. Naast de installaties presenteert Mathmos ook een nieuwe limited-edition Astro-lamp die in november verschijnt, met dezelfde bubblegum-kleurenpalet als de installatie in Zürich.