Een BMW die nauwelijks bekend is maar wel een echte homologatiespecial is, staat momenteel te koop in het Verenigd Koninkrijk: de E90 320Si. Drie exemplaren worden aangeboden via Car & Classic, met prijzen tussen 3.900 en 7.995 pond, omgerekend ongeveer 5.200 tot 10.600 euro. Daarmee is de 320Si een van de weinige motorsport-homologatiemodellen die nog betaalbaar zijn voor de gemiddelde liefhebber.
De 320Si werd in 2005 ontwikkeld omdat BMW wilde meedoen aan het World Touring Car Championship. De Super 2000-regels schreven een cilinderinhoud van maximaal 2,0 liter voor, waardoor de E90 M3 niet in aanmerking kwam. BMW pakte daarom de bestaande 1.995 cc viercilinder N46 uit de 320i, vergrootte de boring van 84 naar 85 mm en verkortte de slag met 2 mm naar 88 mm. Dat bracht de inhoud op 1.997 cc en maakte de motor toerenlustiger. Grotere kleppen en een verhoging van de compressieverhouding van 10,5 naar 11,0:1 verbeterden de ademhaling en het rendement.
BMW verving het destijds nieuwe Valvetronic-systeem door een traditionele gasklep en verhoogde het toerentalbegrenzer met 800 tpm naar 7.300 tpm. De cilinderkop werd gegoten in dezelfde Landshut-fabriek waar ook de Formule 1-motoren van BMW werden gemaakt. Een kleppendeksel van koolstofvezel bespaarde 10 kg en moest verwijzen naar de prestaties die in de auto schuilden. De belofte werd echter niet waargemaakt: de wegversie leverde slechts 171 pk en 194 Nm. Dat was een flinke stap boven de 141 pk van de reguliere 320i, maar in 2005 vond niemand dat indrukwekkend. De sprint van 0 naar 100 km/u duurde 8,1 seconden, terwijl een 320d diesel dat jaar al 161 pk leverde. De raceversie kwam tot 271 pk.
Ook visueel bleef de 320Si bescheiden. Alleen kenners herkenden de motorsportvelgen van 18 inch met bredere banden, grotere remmen en spiegelkappen in satijnchroom. De meeste mensen zagen er simpelweg een standaard 3-serie in. Onderhuids waren er wel belangrijke wijzigingen die je niet zag: de auto behield de M Sport-ophanging, maar kreeg een kortere differentiaalverhouding van 4,10:1, waardoor hij in zesde versnelling zijn topsnelheid van 225 km/u bereikte. De voorremmen waren eveneens groter.
De FIA verplichtte BMW om 2.500 exemplaren te bouwen, maar het werden er uiteindelijk 2.600. Geen enkele daarvan ging naar de Verenigde Staten, waar het WTCC minder leefde en de bescheiden prestaties de auto waarschijnlijk tot mikpunt van spot zouden hebben gemaakt. Op het circuit lachte BMW juist het laatst: met coureur Andy Priaulx won de 320Si-raceauto in 2006, het eerste competitieve jaar, zowel het rijders- als het constructeurskampioenschap. In 2007 werd dat resultaat herhaald.
De eigenaren van de wegversie kregen echter hun eigen metalen aandenken, en niet op een goede manier. De speciale aluminium cilinderbussen bleken te desintegreren. De beste oplossing is in 2026 om bij een motorrevisie stalen bussen te plaatsen, maar dat is geen goedkope ingreep, ook al zijn de auto's zelf voordelig te kopen.
Van de 500 exemplaren die in het Verenigd Koninkrijk werden geleverd, staan er nu drie te koop. Voor die prijzen krijg je een zeldzame auto met een echte motorsportachtergrond. Ter vergelijking: een E30 M3 kost tegenwoordig ongeveer 75.000 dollar en een nette E90 M3 ongeveer 35.000 dollar. De 320Si is daarmee een buitenkans, al is het de vraag of de prijzen laag blijven. Mogelijk stijgen ze zodra meer mensen zich realiseren hoe belangrijk de Si was. Een extra factor is de Amerikaanse 25-jaarregel: vanaf 2030 mag de 320Si worden geïmporteerd, wat de vraag kan aanwakkeren.