In Khao Lak, aan de Thaise zuidkust, ontwierp Boonserm Premthada van Bangkok Project Studio een kantoor voor Matalay dat volledig draait om hergebruik. Het gebouw van 440,7 vierkante meter, Traces by the Sea genaamd, is opgetrokken uit hout dat afkomstig is van een oude rijstcoöperatie in Phatthalung en een houten schoolgebouw in Phang Nga. De architectuur maakt de sporen van die vorige levens zichtbaar: verfresten, oude verbindingen en oppervlakken die jarenlang werden gebruikt, blijven deel van het ontwerp.
De vier houten volumes staan op verhoogde vloeren en zijn met elkaar verbonden door terrassen en wandelpaden. Die opzet verwijst naar de traditionele Thaise huizenclusters, waarbij open ruimtes tussen de gebouwen zorgen voor natuurlijke ventilatie en het zicht op zee vrijwaren. De verhoogde constructie, ondersteund door rijen kolommen, creëert schaduwrijke zones onder de gebouwen en houdt het kantoor boven het zand. Bewoners en bezoekers bewegen zich tussen de werkruimtes via buitenpaden, langs bomen en met de zeebries en het veranderende licht als dagelijkse metgezellen.
Bij de recuperatie van het hout is terughoudendheid het uitgangspunt. Bestaande afmetingen, inkepingen en verflagen bepalen hoe elk stuk wordt samengevoegd. De timmerlieden assembleren het hout met de hand op de werf en zoeken per plank de juiste positie, waarbij oude en nieuwe verbindingen naast elkaar zichtbaar blijven. Op die manier toont het gebouw niet alleen zijn materiaalgeschiedenis, maar ook het vakmanschap van degenen die het hout een nieuwe bestemming geven.
Naast het hout spelen ook gevlochten bamboe trays een rol. De grote, traditioneel voor de zijderupsenteelt gebruikte schalen uit het noordoosten van Thailand doen dienst als zonwering. Hun vlechtpatroon blijft herkenbaar en filtert het zonlicht tot patronen van licht en schaduw in het interieur. De trays behouden hun oorspronkelijke vorm en ambachtelijke karakter, waardoor lokale technieken een plaats krijgen in de architectuur.
Het project bouwt voort op ideeën die Premthada eerder onderzocht in zijn kunstwerk voor de Triennale Milano, maar past die nu toe in een gebouw voor dagelijks gebruik. De materialen moeten weerstand bieden aan het kustklimaat en tegelijk hun vorige leven zichtbaar houden. De houten gebouwen zijn bovendien ontworpen om gedemonteerd en elders weer opgebouwd te worden, wat de ambitie van hergebruik voorbij de huidige functie tilt.
De bredere ontwikkeling van Matalay omvat ook een publiek toiletgebouw van olifantenmeststenen. Die lange, lage constructie met bakstenen muren en houten deuropeningen laat natuurlijk licht en lucht binnen via openingen boven de muren. Kleurvariaties in de stenen geven de gevel textuur, terwijl bomen zichtbaar blijven door de openingen en boven de dakrand. Bezoekers die arriveren, zien eerst de Goya Tower, eveneens opgetrokken uit olifantenmeststenen, voor ze verder wandelen richting de houten gebouwen aan zee.
Samen illustreren de structuren Premthada's materiaalbenadering: recuperatie en vakmanschap combineren met nieuwe architecturale toepassingen. Het hout reisde al van een rijstcoöperatie en een school naar een kantoor aan de zee. Zijn volgende leven kan elders liggen, met opnieuw een laag geschiedenis erbij.